| |
|
|
Bilesin
Doğurgan üretken insan yaşlanır
Kişiyi kocaltan döldür bilesin
Erdemli insanlar her dem taşlanır
Yiğidi kocaltan dildir bilesin
Ozanlar onurlu hali peylerler
Halkı uyarmayı sanat eylerler
Bir ömür boyunca çalıp söylerler
Ozanı kocaltan teldir bilesin
Bir an özgürlüğü hayal sansa da
Serbest kalıp daldan dala konsa da
Tatlı nağmeleri halka sunsa da
Bülbülü kocaltan güldür bilesin
Bir başka açıdan hakkı severdi
Her türlü çileye göğüs gererdi
Sevdiği uğruna canını verdi
Mecnun’u kocaltan çöldür bilesin
Derviş Kemal der ki Bektaşi kolu
Gerçeğe hu deyip içerler dolu
Yorulup bıkmadan sürerler yolu
Dervişi kocaltan yoldur bilesin
Bana Yaklaşma
Arkadaş gerçekten bülbülsen eğer
Gülleri sevmezsen bana yaklaşma
Hep sulak yerlere verirsen değer
Çölleri sevmezsen bana yaklaşma
Yoksuldur sürekli yanıp ağlayan
Horlanan ezilen sine dağlayan
Kazmayı sallarken nasır bağlayan
Elleri sevmezsen bana yaklaşma
Kültür erdem kurulundan ruhsatlı
İnsanlığı çağdaşlığı ispatlı
Yalandan arınmış şekerden tatlı
Dilleri sevmezsen bana yaklaşma
Derviş Kemal der ki dünden ötürü
Asılsız temelsiz kinden ötürü
Irklardan mezhepten dinden ötürü
Kulları sevmezsen bana yaklaşma
Bayram Olur
Dost dostunun cemalini
Gördüğü an bayram olur
Yüzünü dostun yüzüne
Sürdüğü an bayram olur
Tutup dostun ellerini
Duyup tatlı dillerini
Dost dostunun güllerini
Derdiği an bayram olur
İnan dostluk gereğine
Gir insanlık süreğine
Dost dostunun yüreğine
Girdiği an bayram olur
Yüzler gülmüyorsa eğer
Bayram olmaz imiş meğer
İnsanlar insana değer
Verdiği an bayram olur
Derviş Kemal halktan yana
Dostlarımız tanık buna
İnsanların derdi sona
Erdiği an bayram olur
Dost Gülleri
Engelleri bir hamlede
Yıkar gider dost gülleri
Arkasına nice dostu
Takar gider dost gülleri
Bakınmadan sağa sola
Durmaz yürür vermez mola
İnsanları dürüst yola
Sokar gider dost gülleri
Söker atar tasaları
Aydınlatır kafaları
Aşktan yoksun insanları
Sıkar gider dost gülleri
Açar zemheride kışta
İzi vardır her nakışta
Hamı hası bir bakışta
Çakar gider dost gülleri
Kulak ver Derviş Kemal’e
Düşmeyesin kötü hale
Her kafada bir meşale
Yakar gider dost gülleri
|
Bir Acayip
Bir acayip yere vardım
Baktım o yer meyhaneymiş
Kimler vardır diye sordum
Mensupları rindaneymiş
Güzel sözler duyup kandım
Özden alev alıp yandım
Ben onları sarhoş sandım
Meğer hepsi mestaneymiş
Kamillerin nefesinde
Anlam vardı saz sesinde
Bu arifler meclisinde
Meğer içki bahaneymiş
Orda vardı güler yüzler
Bilimseldi bütün sözler
Görüp anladım ki o yer
Bir mekteb-i irfaneymiş
Derviş Kemal denemeyi
Uygun görüp içtim meyi
Böyle güzel fakülteyi
Kınayanlar divaneymiş
Beni
Bana öyle hor bakmayın
Gidin halka sorun beni
Sakın haksızlık yapmayın
Adilane yorun beni
Aklım kısa kafam darsa
Sözüm gönül yaralarsa
Halka kötülüğüm varsa
Hemen çekip vurun beni
Dünya batmaz ben ölürken
Keza kabre gömülürken
Kefen dahi istemem ben
Hasırlara sarın beni
Derviş Kemal sözü kesem
Çünkü boştur ben ne desem
Şayet iyi insan isem
Ararsınız yarın beni
Olsam
Bu dünyada yalnız kalmış
Kulların kardaşı olsam
Her kim haksız yara almış
Gözlerinin yaşı olsam
Aşılmaz dağları delip
Halkın imdadına gelip
Dertlerini derdim bilip
Hepsinin sırdaşı olsam
Ömür boyu naçar kalan
Yoksullara gıda olan
Lezzetini terden alan
Emekçinin aşı olsam
Gönlüm ister kara günde
Karar versem doğru yönde
Keşke bu dünyada ben de
Dertlilerin başı olsam
Derviş Kemal söz müsait
Herkes olsun buna şahit
Adsız gariplere ait
Mezarların taşı olsam
Ağustosta
Ağustosta kar yağarmış
Yaş kemale erdiğinde
Sona kolay varılırmış
Göz menzili gördüğünde
Ayak geri yürür imiş
Gözler şeşbeş görür imiş
Sağlam ağaç çürür imiş
İçine kurt girdiğinde
Saç aklaşır diş dökülür
Takat biter bel bükülür
Yaşamın ipi sökülür
Postu yere serdiğinde
Can boğaza tıkılırmış
İnsan hayli sıkılırmış
Enkaz gibi yıkılırmış
Son nefesi verdiğinde
Derviş Kemal eser yelim
Hazan erer solar gülüm
Birden herşey biter ölüm
Defterini dürdüğünde |
