• Slider 1
  • Slider 2
  • Slider 3
  • Slider 4
  • Slider 5

Güzide Ana (© BeKa)
Fotoğraf: Bekir Karadeniz

 

 

Güzide Ana©

 

18. yüzyılın 2. yarısında yaşadı. Asıl adı Güzide'dir. Gelenekleri ve şiiri küçük yaşlardan itibaren babası Feyzullah Çelebi'den ve Hacı Bektaş dergahındaki öteki ileri gelenlerden öğrendi.

Şiirlerindeki genel ifadelerden yola çıkılarak iyi bir eğitim gördüğü varsayılan Katibi, Güzide Ana olarak da bilinir.

Şiirlerinde hem adını hem de Katibi mahlasını kullandı. Bundan dolayı Katibi adlı öteki aşıklarla karıştırıldı. Güzide Ana, döneminde haklı ile haksız arasındaki sınırları özenle koruduğu ve bundan dolayı da günümüze ulaşan ve özellikle Alevi-Bektaşi çevresinde örnek bir kişilik olarak kabul edilir.

Çeşitli konuları işleyen Katibi'nin, sonraki dönemlerde de başka birçok kişi tarafından bestelendi ve günümüze ulaştı.

Güzide Ana Hacı Bektaş dergahında öldü ve orada toprağa verildi.

 


 

Gönül

Bir dem kararın yok dağlar başında
Nice bir Mecnun’a dönersin gönül
Cümle halk-ı alem kendi işinde
Sen aşkın narına yanarsın gönül

Gevherini her sarrafa satamaz
Gece gündüz gamda yanıp yatamaz
Belli bir mekanda karar tutamaz
Her dem daldan dala konarsın gönül

Bülbüle işaret olsa gülünden
Ne güzel maniler söyler dilinden
Hercai bivefa yarin elinden
Zehri nuş eyleyip kanarsın gönül

Katibi bilmedim çeşm-i siyahı
Kendine yar etme zar ile ahı
Yükseklere çıkıp gahı begahı
Gün olup alçağa inersin gönül

 


 

Kardaş

Sana bir nasihatim var
Gel yanıma hele kardaş
Uzakta arayıp gezme
Gitme elden ele kardaş

Harama sunma elini
Kötüden sakın kendini
Bazen hivzeyle dilini
Dilden gelir bela kardaş

Dinle okunan fermanı
Bulasın derde dermanı
Terse savurma harmanı
Dane gider yele kardaş

Dünya bir acayip haldır
Kimi elif kimi dal’dır
Bu bir başka derin göldür
Düşmeyesin göle kardaş

Katibi’m geldim cihana
Çok şükür olsun sübhana
Halını arzeyle sultana
Mihnet etme kula kardaş
 

 

Ö n c e k i  O z a n

  S o n r a k i   O z a n