Aşık Reyhani ● Şiirler

Aşık Reyhani Web Sitesi (© BeKa)


Olsaydı

Alemde bahtiyar insan olurdum Keşfedip kusurum gören olsaydı Umut var ki aradığım bulurdum Bir kez doğru yol gösteren olsaydı

Belki bir er idim erlik çağımda En yakın sevdiğim en uzağımda Herbir çiçek bulunurdu bağımda Zamanı geçmeden deren olsaydı

Katılsaydım bir alimin yanına Götürseydi beni şah divanına Diz çökseydim bir kamilin önüne Hayvan mı insan mı soran olsaydı

Reyhani der dosttan bekle yardımı Bilmem tabip saracak mı sardı mı Ben söylesem o dinlese derdimi Doğru söz söyleyen yaran olsaydı

Koklaya Koklaya

Gel yarim yeter bekledim Gülü koklaya koklaya Gözlerime yaş ekledim Seli koklaya koklaya

Bir derdime bin ekledim Aşkın boynuma yükledim Seherde haber bekledim Yeli koklaya koklaya

Gurbet gezdim adım adım Asla olmadı muradım Sırma saçın hatırladım Teli koklaya koklaya

Reyhani’yim bak zamana Kara bağrım yana yana Kerem oldum Aslı Hana Külü koklaya koklaya

Çevirdi Beni

Şu kahpe zamanın yersiz akışı Sürüsüz çobana çevirdi beni Tersine gözlerin aksi bakışı Dost iken düşmana çevirdi beni

Seher yeli aksi haber bildirdi Ağladığım düşmanımı güldürdü Poyraz yeli küme küme kaldırdı Buğdaysız samana çevirdi beni

Gerçeği bilerek sakla dediler Misal-i Mecnunlar örneği çöller Köküme göz dikti kara cahiller Budaksız ormana çevirdi beni

Gönül düşman derken bakış dost derken Bulut nara atıp rüzgar es derken Biri konuş derken biri sus derken Akıllı hayvana çevirdi beni

Reyhani der kahpe zaman sert döndü Namert dönse gam yemezdim mert döndü Rakip ağır geldi hakem sırt döndü Yenik pehlivana çevirdi beni

Benim Gibi

Bir dertsiz diyara varmak istedim Gördüm yürüdüğüm yol benim gibi Mecnun gibi bir Leyla’yı aradım Sitemle yaralı çöl benim gibi

Varsa maharetin meydanıma çık Yaralı avcıyım ceylanım kaçık Gurbet tabutunda gözlerim açık Eğer aşık isen öl benim gibi

Reyhani’yim hasret gözüm süzüldü Göz gördü el yetmez bağrım ezildi Kemiğim çürüdü derim üzüldü Var mı bu alemde kul benim gibi

Bana Derler

Bana derler aşık derdini söyle Bu bir sırdır emanettir veremem Belki dağlar kadar büyümem amma Cevizin de kabuğuna giremem

Hasta odur sabır ile inleye Evlat odur nasihati dinleye Bundan sonra zevkle bakmam aynaya Çünkü onda iç yüzümü göremem

Kulaksız işitmek dilsiz ifade Canım cananındır edem iade Vücut bir camidir vicdan seccade Onun bunun çıkarına seremem

Reyhani’yim zamanım yok gülmeye Doğar iken boyun eğdim ölmeye Azrail gelmesin canım almaya Bir canım var cananındır eremem

Erzurum'da

Geldi geçti bir Reyhani Gören olmaz Erzurum'da Kara taştaki mercanı Kıran olmaz Erzurum'da

Can emanet veren alır Ecel görünmezken gelir Mezarım gurbette kalır Soran olmaz Erzurum'da

Erbab-ı mana çarkına Gör kemali aşk arkına Emrahlar geçer farkına Varan olmaz Erzurum'da

Mezar olur beden beden Sesleri gelmiyor neden Mana derken on ikiden Vuran olmaz Erzurum'da

Havada yumurtlar huma Kim der vebali boynuma Sazcı derler tabutuma Giren olmaz Erzurum'da

Abide yaptılar kimi Reyhani dinle vasfımı Benim ise mezarımı Ören olmaz Erzurum'da

Başlar

Bekle ağaç meyve versin Taş ondan öteye başlar Mevsim sonbahara ersin Kış ondan öteye başlar

Üç kapıyı açacaksın Dört pınardan içeceksin Altı şartı seçeceksin Beş ondan öteye başlar

Gel gülü yandırma bülbül Önce ağla sonradan gül Ölüm en son nokta değil İş ondan öteye başlar

Reyhani can yakacağın Tükenmedi çekeceğin Asıl gözden dökeceğin Yaş ondan öteye başlar

Bir Kara Gözlü Yar

Bir kara gözlü yar yıllarca evvel Berrak bir pınarın başında idi Peri kadar saçlı huriden güzel Durgun yüzlü on dört yaşında idi

Tam on dört gecelik ayın yarısı Pembe tül altından sızan sarısı Adım adım takip eden birisi Her dakka her saat peşinde idi

Sonra onu ben yitirdim el buldu O zaman gönlümde yol iki oldu Üç yıl sonra sordum dediler öldü Hayali bir mezar taşında idi

Ben yine o yüzü görürüm bazı Başka zaman değil çalınca sazı Satırıma yazdığım gün o kızı İlham hızı çatık kaşında idi

Reyhani’yim derdim izah etmeye Yüz yıl yazsam imkanı yok bitmeye Bülbülümü koymadılar ötmeye Mevsim elli birin kışında idi